Jouke leerde Kees kennen, toen hij  na zijn studie Engels in 1975 op de Osdorper Scholengemeenschap les ging geven. Kees werkte daar al. Ook als docent Engels. De eerste aanzet tot hun latere tochten 'over gras' waren hun reizen naar Engeland. Enthousiast vertelt Jouke hoe Kees en hij vier wandelreizen in Engeland hebben georganiseerd voor hun leerlingen.

Op hun eerste reis,  in 1976, liepen ze de Ridgeway. Ze hadden hooguit  30 aanmeldingen verwacht. Er bleken 60 leerlingen mee te willen. Ze hebben er maar twee groepen van gemaakt die tegen elkaar inliepen. Want voor 60 personen is het te lastig overnachtingadressen te vinden. Op de plek waar de twee groepen elkaar kruisten, konden ze met zijn allen in een schuur slapen. Die mochten ze van de plaatselijke padvinders gebruiken. Hun tweede tocht was het Offa's Dyke Path. Iin een week lieoen ze vanaf het begin tot Kingston.  Met 30 leerlingen, die limiet hadden ze zich gesteld, was de organisatie wel een stuk gemakkelijker. Daarna hebben ze samen met leerlingen nog de South Downs Way  en de Dalesway gedaan..

Het beleid op de school veranderde echter. Er mochten geen geen vakantiereizen meer georganiseerd worden. Schoolreizen moesten educatief verantwoord zijn. Dat was dus einde verhaal. Maar het gevoel dat je lekker loopt als er gras onder je voeten is, behielden ze. Rond 1980, zde waren inmiddels dik bevriend geraakt, trokken ze er in de weekenden regelmatig een dag uit om te wandelen. Toen zij de verhalen van Henk Raaff in de Volkskrant lazen- later zijn die gebundeld in de boekjes 'Stappen', 'Verder stappen' en 'Nog verder stappen' - dachten zij, dat kunnen wij ook. Een andere bron van inspiratie waren de schitterend getekende en geschreven Engelse gidsjes van Alfred Wainwright. Kees kon goed tekenen. Vanaf dat moment zou hij de tekeningetjes en kaartjes maken in voor hun wandelboeken. Jouke nam het schrijven voor zijn rekening. 
Hun eerste 'project' situeerde zich rond het IJselmeer. In 1980  Om het weekend liepen ze een etappe. Na zes etappes maakten ze een concept. Ze waren vanuit Amsterdam net bij Den Oever aangekomen. Met dat concept gingen ze naar uitgever Bert Bakker. Die zag er evenals bij de verhalen van Henk Raaff wel brood in. In 1981 hadden ze hun tocht rondom het IJselmeer helemaal volbracht. Uiteindelijk heeft hun samenwerking met Bert Bakker zes titels opgeleverd..

Wat is er nou zo leuk aan het wandelen over die grasdijken? Het is toch veel aangenamer om in een heuvellandschap of door een bos te lopen? Daar is Jouke het niet mee eens. In het bos mist hij vaak de uitzichten. En lopen is alleen plezierig, als je over gras kunt lopen. Het lopen in Engeland, waar je door het “Right of Way” weilanden dwars kunt oversteken, was een grote inspiratiebron.
Hebben hun boekjes niet veel kwaad bloed gezet bij eigenaren? Want ze liepen toch ook over privé-terreinen? Volgens Jouke liepen er toendertijd weinig wandelaars over de dijken. "We gaven in de boekjes ook altijd aan, dat situaties konden veranderen." Eén keer zijn ze opgebeld door een boer. "Die woonde voorbij Uithoorn aan de dijk. Hij wilde niet dat er over zijn erf gelopen zou worden." Dat was naar aanleiding van hun boekje 'Een wandeling van Amsterdam naar Antwerpen. Kees heeft toen een bord gemaakt'. Met rode verf heeft hij er op geschilderd “Wandelaars richting Antwerpen, eerste weg links”. Dat bord heeft hij op de bewuste dijk geplaatst. Het bord zou er volgens Jouke nog staan. We hebben het niet meer gevonden.