door Fred Triep

We nemen plaats aan dezelfde kant van de tafel op het terras. Aan de andere kant van de tafel begint de duisternis en enkele meters daarachter de Indische Oceaan. Mevrouw Padoula zet de maaltijd op de tafel, ze zet de kommetjes voor de soep en de grote pan met de soep op de tafel. Daarna gaat ze door met de andere onderdelen van de maaltijd, die we vanochtend na het ontbijt met haar afgesproken hebben. Ze zet de salades, de bordjes frites en voor ons elk een bordje met zes langoustines op de grote tafel. Het ziet er fantastisch uit, we kijken met grote ogen naar deze tafel. Wat worden we vanavond verwend!

Gistermiddag zijn we, Marianne mijn reisgenote en ik, in Manakara aan de oostkust van Madagaskar aangekomen. Dat was een treinreis van acht uur vanaf Fianarantsoa in het hoogland. 

De grote foto links is 70 Kb, rechts 73 Kb Links: Bord in de stationshal van Fianarantsoa met de vertrektijden van de trein Rechts: Vertrek van de trein uit Fianarantsoa in de ochtendmist  Foto's: Fred Triep

De treinreis was een belevenis: op elk station stond de trein zeker tien minuten stil en we hadden dan alle tijd om fruit en heerlijke hapjes te kopen. Het fruit was ook spotgoedkoop. Toen ik voor 1000 Malegassische Frank (ongeveer 8,5 eurocent) aan de verkoper van 2 chirimoyas gaf, had hij geen wisselgeld voor mij. Ik kreeg een tros bananen als wisselgeld terug.

De grote foto's zijn respectievelijk 128 Kb, 103 Kb en 129 Kb Links: Ik koop twee chirimoya's door het treinraampje Rechts: Een bananentrein passeert ons op één van de stations. Helemaal rechts: Op één van de stations liggen trossen bananen Foto's: Fred Triep

Toen we omstreeks 16.00 uur in Manakara uit de trein stapten, werden we buiten het station door tientallen pousse- pousse men verwelkomd. Iedereen wilde ons naar een hotel brengen, de meesten naar hotel Flamboyant. In mijn reisgids stond een heel positief verhaal over Padoule, een hotel dat aan de Indische Oceaan lag. In de reisgids stond ook, dat Mijnheer Padoule orchideeën kweekte in zijn tuin. Toen ik dat aan Marianne voorlas, wilde ze ook graag naar dit adres gaan. Mijn grootste probleem was nu de selectie van de twee pousse- pousse mannen. Wie zouden we nu uitkiezen? Ik besloot de man uit te kiezen, die mij het eerste aansprak. Maar met onze rugzakken hadden we twee pousse- pousse mannen nodig. Twee andere mannen wilden graag als tweede man optreden en ze trokken aan beide kanten aan een arm van Marianne. Zij zei: “Nu is het afgelopen, dan zoeken we een ander”. We liepen toen weg en vonden uiteindelijk geheel willekeurig twee ander mannen, die ons met hun loopbetjak wilden vervoeren.

Toen we vanochtend op hetzelfde terras van de familie Padoula het ontbijt namen, schoof er na enige tijd een man aan met een schriftje vol verhalen in het Engels en Frans. Marianne moest denken aan het poesie- album, die meisjes vroeger hadden: in het schriftje stonden lovende verhalen van klanten van hem, die een tochtje met een pirogue met hem op het kanaal van Pangalanes. Hij gaf ons ook zijn visitekaartje, waarop onder andere stond: “Jean Marie, le guide sympa de Manakara laisse vous charmer par une balade en pirogue Malgache traditionelle”. Het is duidelijk, dat hij ons een tochtje met een dergelijk boot wil verkopen. Omdat we die ochtend rustig de omgeving wilde verkennen, besloten we die tocht in de middag te maken. We spraken af, dat we om twee uur voor de Bank zouden wachten. Hij zou ons dan naar zijn pirogue brengen.

De grote foto's zijn respectievelijk 135 Kb en 96 Kb Links: Jean Marie, le guide sympa de Manakara Rechts: Na het ontbijt verkennen we de kust van Manakara vanaf ons kamer bij Padoula Foto's : Fred Triep

We zijn aan de vissoep begonnen, die heerlijk smaakt. Voor mij ruist de Indische Oceaan. Het is jammer, dat je er niet veilig kunt zwemmen. Er zijn sterke stromingen in het water en je kunt daardoor niet verder dan tot je knieën in het water. Dat is waarschijnlijk ook de belangrijkste reden, waardoor deze plaats (en vele andere plaatsen aan de oostkust van dit eiland) zich niet als echte badplaatsen ontwikkeld hebben. De soeppan blijkt behoorlijk gevuld. We kunnen nogmaals een bord soep opscheppen. Voor we begonnen met deze maaltijd, heb ik nog wel een foto gemaakt van de hele eettafel. Mijnheer Padoula heeft daarna nog een foto van ons tweeën achter de eettafel gemaakt.

Grote foto  is 69 Kb Links: Marianne en Fred zitten aan de eettafel, die helemaal vol gezet is met schalen eten Foto: mijnheer Padoula

Ook de andere gerechten van de maaltijd zijn verrukkelijk klaargemaakt. Ik begin aan de eerste langoustine. Ik peuter hem open en peuzel hem op. We voelen ons hier rijk, in Nederland is dit onbetaalbaar. Tot nog toe konden we op Madagaskar heel goed en betaalbaar eten. Alleen de Malegasische wijn valt tegen, de wijn smaakt vaak naar azijn. Een aantal keren kochten we ’s avonds bij het eten een fles Zuid-Afrikaanse wijn, die was meestal goed te drinken. De familie Padoula had helaas alleen de plaatselijke wijn, dus drinken we vanavond bier bij het eten.

Ik denk even terug aan ons tochtje van de afgelopen middag. Jean Marie had ons naar een pirogue gebracht, dat achter zijn huis lag. Twee roeiers, één aan de voorkant en één aan de achterkant, hadden ons over het kanaal achter de kustlijn naar twee verschillende vissersplaatsjes gebracht. In het eerste dorpje hadden we weer heel wat bekijks: iedereen keek naar die vreemde vazaha (= buitenlanders). Toen Marianne voor de kinderen in het dorp haar goocheltruc uitvoerde, werden we omringd door tientallen mensen. Omdat deze goocheltruc al eerder succes had opgeleverd, presenteerden we deze altijd onder de naam “La magie Hollandaise”. 

De grote foto links zijn respectievelijk 130 Kb, 117 Kb en 111 Kb Links: Vissersboten bij het vissersdorp aan het Pangalanes kanaal Rechts en Helemaal rechts: Marianne voert de goocheltruc (La magie Hollandaise) uit voor de inwoners van het vissersdorp Foto's: Fred Triep

Na een bezoek aan een tweede vissersdorp aan het strand waren we teruggevaren. 

De grote foto links zijn respectievelijk 130 Kb, 70 Kb en 113 Kb Links: Vissersdorp op het strand van Manakara Rechts: De vissers keren terug op het strand van de visvangst op zee   Helemaal rechts: Jean Marie met zijn vrouw, zijn vier dochters en de kleinkinderen Foto's: Fred Triep

Als afsluiting maakten we kennis met de rest van de familie van Jean Marie, met zijn vrouw, zijn vier dochters en zijn kleinkinderen.

Mevrouw Padoula komt nogmaals vragen of het eten goed smaakt. Het smaakt allemaal heerlijk. Zij heeft duidelijk plezier in het maken van een dergelijke maaltijd, vanochtend had ze na het ontbijt al gevraagd of ze een maaltijd moest maken. Jammer, dat zo weinig toeristen van haar kookkunsten genieten. Door de burgeroorlog van januari tot juni 2002 is het toerisme naar Madagaskar ingezakt. Na de zomer van 2002 zijn veel horecabedrijven failliet gegaan. Nu krabbelt het land zich langzaam weer uit zijn crisis op. Het aantal toeristen is nu, in de zomer van 2004, volgens de berichten die we horen van eigenaren, in vergelijking met 2003 weer toegenomen. De gekozen president Marc Ravalomanana, die pas na een half jaar burgeroorlog aan het werk kon, is volgens velen voortvarend. Hij wil vooral de infrastructuur verbeteren. Het wegennet van Madagaskar is erbarmelijk slecht, nog geen tien procent van de wegen is verhard. Mogelijk komen de toeristen de komende jaren terug naar dit mooie eiland, hopelijk ook bij de familie Padoula.

Grote afbeeldingen links is 31 Kb, rechts 24 Kb Links: Deel 1 van de rekening van ons verblijf bij Padoule (2 nachten) Rechts: Deel 2 van de rekening van ons verblijf bij Padoule  Scans: Fred Triep

Morgen gaan we weer verder, we zullen dan de kookkunst van mevrouw Padoula en de hartelijkheid van mijnheer Padoula missen. We willen aan het einde van de ochtend met de taxi- brousse (=een klein busje) terug naar Fianarantsoa, die avond er op volgend hebben we daar een afspraak met een trekking bureautje. Zij zullen voor ons gedurende drie dagen een meerdaagse trektocht in het Andringitra Nationaal Park organiseren.

Deze pagina is nieuw aangemaakt op vrijdag 27 augustus 2004.

Voor aanvullingen of reacties, stuur mij een email:

email: Fred Triep